Άρθρα

Άρθρα

O Stephen Hawking και ο… Θεός

Καλό ταξίδι σε ένα ΜΕΓΑΛΟ, σκεπτόμενο και αγωνιζόμενο Άνθρωπο.

Αναδημοσιεύουμε από το  φύλλο 486 της Nέας Προοπτικής (Σεπτέμβρης 2010) για την επίθεση του Μητροπολίτη Πειραιά στον Stephen Hawking

O Stephen Hawking και ο… Θεός

 

Στις αρχές Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε στα αγγλικά ένα καινούργιο βιβλίο του παγκοσμίου φήμης φυσικού Stephen Hawking, που έγραψε με τον αμερικανό συγγραφέα επιστημονικών θεμάτων Leonard Mlodinow.

Tο βιβλίο με τίτλο « The Grand Design » (Το Μεγάλο Σχέδιο) γνώρισε τεράστια δημοσιότητα που συνήθως δεν συναντούν τα επιστημονικά έργα. Λίγο η τεράστια απήχηση που βρίσκει ο Hawking, λίγο οι δηλώσεις του περί… θεού, έκαναν τις μεγαλύτερες εφημερίδες και αναρίθμητες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο να αναφερθούν σ’ αυτόν. Kαι στην Eλλάδα, μερικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες είχαν πρωτοσέλιδες τις δηλώσεις του Hawking, ενώ και ο μητροπολίτης Πειραιώς δεν παρέλειψε να κάνει την επιστημονική… συνεισφορά του, «στολίζοντάς» τον καταλλήλως.

Στις δηλώσεις του στους Times, που αναπαρήχθησαν από τα διεθνή MME ο Hawking αναφέρει ότι «Ο Θεός δεν δημιούργησε το σύμπαν και το Big Bang ήταν αναπόφευκτο αποτέλεσμα των νόμων της φυσικής».

«Το σύμπαν είχε ανάγκη από ένα δημιουργό; Όχι», απαντά ο διάσημος Βρετανός επιστήμονας. Το χέρι του Θεού δεν ήταν απαραίτητο για να δημιουργηθεί το σύμπαν, το οποίο σχηματίσθηκε από μόνο του, με τη λογική των νόμων της φυσικής, εξηγεί.

«Επειδή υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας, το σύμπαν μπορεί και θα δημιουργηθεί από μόνο του, εκ του μηδενός. Η αυθόρμητη δημιουργία είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει κάτι, για τον οποίο υπάρχει το σύμπαν, για τον οποίο υπάρχουμε εμείς», προσθέτει.

«Δεν είναι απαραίτητο να επικαλούμαστε τον Θεό για να ενεργοποιήσει το σύμπαν», αποφαίνεται.

Παλαιότερα, σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου, ο Hawking υποστήριζε πως το να θεωρούμε τον Θεό δημιουργό του σύμπαντος δεν είναι κάτι ασύμβατο με την επιστήμη. Στην πραγματικότητα ούτε τότε υποστήριζε ό,τι του αποδίδουν. Aναφέρονται στο βιβλίο με το οποίο ο Hawking έγινε παγκοσμίως γνωστός, στο « A brief history of Time – From the Big Bang to Black Holes » (To Xρονικό του Xρόνου – Aπό τη Mεγάλη Έκρηξη στις Mαύρες Tρύπες, στα ελληνικά) του 1986.

Στα συμπεράσματα εκείνου του βιβλίου έγραφε κατά λέξη: «Παρ’ όλα αυτά, αν ανακαλύπταμε μια πλήρη ενιαία θεωρία [που να περιγράφει με έναν ενιαίο τρόπο τα φαινόμενα του μικρόκοσμου με τα οποία ασχολείται η κβαντική θεωρία και τα φαινόμενα μεγάλης κλίμακας, του μακρόκοσμου, που περιγράφει η θεωρία της Σχετικότητας – σημ. Θ.K.] σύντομα θα γίνει κατανοητή στις γενικές της αρχές από οποιονδήποτε, όχι μόνο από λίγους φυσικούς. Tότε θα μπορούμε όλοι, φιλόσοφοι, φυσικοί και απλοί άνθρωποι, να συμμετάσχουμε στη συζήτηση του γιατί συμβαίνει να υπάρχει το Σύμπαν και εμείς. Aν βρούμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα έχει συντελεστεί ο τελικός θρίαμβος του ανθρώπινου νου – γιατί τότε θα έχουμε γνωρίσει το νου του Θεού».

Πειραιώς Σεραφείμ

Θεωρώντας ότι, ως αντιπρόσωπος του θεού επί της γης, έχει έννομο συμφέρον να παρεμβαίνει στις θεωρίες διαμόρφωσης του σύμπαντος, και γνώμη στα ζητήματα φυσικής και κοσμολογίας, ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ εξέδωσε ενημερωτικό φυλλάδιο προς «τον ευαγή κλήρο και τον φιλόθεο λαό του Θεού».

Για να μειώσει το επιστημονικό κύρος του Hawking ο άγιος πατέρας από τις πρώτες γραμμές του πονήματός του τον χαρακτηρίζει «παραπληγικό επιστήμονα». H ασθένειά του, κατά τον κύριο Σεραφείμ, εξηγεί «την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του».

Σε άλλο σημείο τονίζει ότι «ουδείς εχέφρων και απροκατάληπτος από το δαιμονικό μίσος κατά του Θεού, μπορεί να απαντήση στο κεφαλαιώδες ερώτημα πόθεν προήλθαν οι φυσικοί λεγόμενοι νόμοι».

Tέλος τακτοποιεί τους λογαριασμούς του με τους υλιστές:

«Και όμως την άπειρη αυτή δύναμη, σοφία και πρόνοια αποδίδουν κατά καιρούς οι άφρονες υλιστές και σήμερον ο κ. Χώκινγκ που έχει το ελαφρυντικό της συγχύσεως του νοός του, από την αφόρητο σωματική δυστυχία του, στα άβουλα και άψυχα σωματίδια του ηλεκτρισμού που σχηματίζουν εν τω συνόλω την συμπαντικήν ύλην και που δεν έχουν προς άλληλα μήτε συνοχήν». Aμήν.

Θόδωρος Kουτσουμπός

Nέα Προοπτική, φ. 486, Σεπτέμβρης 2010

 

Η αλήθεια πίσω από το ''κοινωνικό μέρισμα''

 

 

Oύτε ''αριστερό'', ούτε ''κοινωνικό'', αλλά ούτε και ''μέρισμα'' είναι η εφάπαξ έκτακτη οικονομική ενίσχυση 1,4 δισ. ευρώ την οποία ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τη Δευτέρα 13/11 για 1.000.000 περίπου δικαιούχους.

Όχι μόνο αυτό, αλλά η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής την οποία προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ κατ’ εντολή των δανειστών θα αποτύχει να αναπληρώσει τις απώλειες εισοδημάτων που φέρνει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η προχωρημένη χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού.

Η εργατική τάξη πρέπει να απορρίψει πολιτικά τα ''μερίσματα'', όπως και τη διαδικασία η οποία τα γεννά, δηλαδή τα Μνημόνια διάσωσης των καπιταλιστών στις πλάτες των λαϊκών μαζών.

Τα ψέματα της κυβέρνησης Τσίπρα

Ας δούμε, όμως, τι πραγματικά σημαίνει το ''κοινωνικό μέρισμα''. Κατά πρώτον,  ήταν η δεξιά κυβέρνηση Σαμαρά και όχι η ''αριστερή'' κυβέρνηση Τσίπρα εκείνη που έδωσε για πρώτη φορά μέρισμα περίπου 500 εκατ. ευρώ στους ενστόλους το 2014, όταν επιτεύχθηκε δημοσιονομικό πλεόνασμα μεγαλύτερο από το προβλεπόμενο.

Οπότε δεν δικαιούται ο ''αριστερός'' Τσίπρας τα πρωτεία αυτής της εφάπαξ ελεημοσύνης στα θύματα της μνημονιακής λιτότητας, αλλά ο δεξιός  Σαμαράς.

Το 2015 δεν δόθηκε μέρισμα, γιατί οριακά επετεύχθησαν οι δημοσιονομικοί στόχοι λόγω της οικονομικής και δημοσιονομικής αποσταθεροποίησης που έφερε το Δημοψήφισμα της 5ηςΙούλη και λίγο νωρίτερα τα capital controls.

 Αντίθετα, το 2016 δόθηκε μέρισμα ως μίνι 13η σύνταξη στους μισούς συνταξιούχους της χώρας, αφού είχαν κοπεί επικουρικές συντάξεις και ΕΚΑΣ, ενώ είχαν αυξηθεί οι εισφορές υπέρ της επικουρικής ασφάλισης και άλλοι φόροι.

Άρα το κοινωνικό μέρισμα που δόθηκε πέρσι ήταν αποτέλεσμα άγριων μέτρων σε βάρος των συνταξιούχων, δηλαδή των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.

Το ίδιο πάνω-κάτω έγινε και φέτος, αφού δεν δόθηκαν δεκάδες χιλιάδες νέες συντάξεις. Έτσι επιτεύχθηκε πλεόνασμα στον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης αντί για έλλειμμα και έγινε δυνατό το υπερπλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό (στον οποίο υπάγεται ο προϋπολογισμός του ΕΦΚΑ).

Έτσι, κατά δεύτερον, το ''κοινωνικό μέρισμα'' δεν είναι τίποτα άλλο από μία μεταβίβαση πόρων από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα στα... φτωχότερα. Και αυτό μόνο υπό την προϋπόθεση ότι οι φτωχοί θα ξεζουμισθούν αρκετά μέσω περικοπών και φόρων, έτσι ώστε το κράτος να μαζέψει περισσότερα χρήματα από τα αναμενόμενα και να τα δώσει στους πάμπτωχους. 

Είναι, όμως, έστω ''μέρισμα'' αυτή η έκτακτη οικονομική ενίσχυση; Όχι! Τα μισά από τα 1,4 δις ευρώ τα οποία θα δώσει η κυβέρνηση αποτελούν ''βεβαιωμένες'' υποχρεώσεις του Δημοσίου. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει στους συνταξιούχους τις παράνομες κρατήσεις στις κύριες συντάξεις υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αλλά και να μειώσει τα τιμολόγια της ΔΕΗ για τους φτωχούς.

Κατά τρίτον, δηλαδή, το ''μέρισμα'' δεν είναι... ''μέρισμα'' κατά το ήμισυ.

Χτίζεται ένας νέος ''πυλώνας'' του ''κοινωνικού κράτους''

Τα χειρότερα, όμως, δεν είναι όλα τα παραπάνω, αλλά το ότι αυτός ο μηχανισμός διανομής του υπερπλεονάσματος σε αδύναμα κοινωνικά στρώματα θα μονιμοποιηθεί και θα αποτελέσει ένα συμπλήρωμα του μνημονιακού και μεταμνημονιακού «κοινωνικού κράτους» που βασικός του πυλώνας θα είναι το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης» (ΚΕΑ).

Μόνο που το συμπλήρωμα αυτό δεν θα έχει ένα σταθερό κονδύλι κάθε χρόνο,  όπως το ΚΕΑ (760 εκατ. ευρώ).

Το κονδύλι του κοινωνικού μερίσματος θα αναπροσαρμόζεται ανάλογα με το υπερπλεόνασμα.

Αν υπάρχει υπερπλεόνασμα, θα δίδεται κοινωνικό μέρισμα.

Αν δεν υπάρχει υπερπλεόνασμα, δεν θα δίδεται κοινωνικό μέρισμα.

Αν υπάρχει μεγάλο υπερπλεόνασμα θα δίδεται μεγάλο κοινωνικό μέρισμα, ενώ αν υπάρχει μικρό υπερπλεόνασμα θα δίδεται μικρό κοινωνικό μέρισμα.

Πρόκειται για μία στρατηγική αλλαγή στην ''κοινωνική πολιτική'' του αστικού κράτους, καθώς υπάρχουν δύο μεγάλοι πυλώνες στο ''κράτος πρόνοιας'' : Ένας σταθερός πυλώνας στον οποίο υπάγονται τα κοινωνικά επιδόματα τα οποία δίδονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους (π.χ. αναπηρικά, οικογενειακά) και ένας ελαστικός - συμπληρωματικός πυλώνας ο οποίος παρέχει επιδόματα ανάλογα με την τρέχουσα οικονομική κατάσταση των δικαιούχων (ΚΕΑ), είτε από τη δημοσιονομική πορεία κάθε έτους.

Όχι τυχαία, η εισαγωγή του συμπληρωματικού - ελαστικού πυλώνα μέσω της παροχής κοινωνικού μερίσματος φέτος με ενιαία εισοδηματικά-περιουσιακά κριτήρια για όλη την κοινωνία και όχι στοχευμένα (π.χ. στους συνταξιούχους το 2016, στους ένστολους το 2015) εισάγεται παραμονές των «μεταρρυθμίσεων» που προβλέπει το Μνημόνιο σε όλα τα κοινωνικά επιδόματα (οικογενειακά, αναπηρίας κ.λπ.) την περίοδο 2018-2019, αλλά και των άγριων περικοπών άνω των 3,1 δις ευρώ στις συντάξεις το 2019-2022.

Οι ανατροπές αυτές  θα αυξήσουν το ποσοστό των ατόμων που χρειάζονται υποστήριξη από το ίδιο το αστικό κράτος που τους κόβει τα μόνιμα εισοδήματά τους, όπως οι συντάξεις.

Έτσι η κοινωνία, μετά την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, βρίσκεται αντιμέτωπη με την ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής του αστικού κράτους απέναντι στα ίδια τα θύματα της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.

Θα αποτύχει η πολιτική αυτή

Μπορεί, όμως, αυτή η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής να πετύχει τους στόχους της, δηλαδή να δημιουργήσει ένα ''δίχτυ προστασίας'' στα θύματα της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων;

Για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων να αποτελέσει εφαλτήριο αποφασιστικής ''ανάπτυξης'' του ελληνικού καπιταλισμού και επίτευξης ''βιώσιμων'' υπερπλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό.

Προς το παρόν, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ενώ η ανεργία έχει πέσει κατά 20% - 25% τα τελευταία 3 χρόνια, ο ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ συνεχίζει να σέρνεται γύρω από το μηδέν. Και αυτό γιατί η μείωση της ανεργίας οφείλεται στην επέλαση της πάμφθηνης μερικής απασχόλησης. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται τα λουκέτα μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ συνεχίζουν να πέφτουν οι άμεσες ξένες επενδύσεις.

Αυτό σημαίνει πως δεν πρόκειται να ανακάμψουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και έτσι τα πλεονάσματα θα μπορούν να διασφαλισθούν μόνο από συνεχείς περικοπές δαπανών, ενώ θα μειώνονται συνεχώς τα υπερπλεονάσματα.

Συνεπώς η ελαστικοποίηση της κοινωνικής πολιτικής δεν θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί και έτσι δεν θα μπορέσει να δώσει ένα εισοδηματικό συμπλήρωμα στις συνεχείς μειώσεις των αποδοχών που φέρνει η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων σε συνθήκες ασταμάτητης χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού.

Δ.Κ. 

 

Πριν 100 χρόνια: O Tρότσκι στη Nέα Yόρκη

Πριν 100 χρόνια
O Tρότσκι στη Nέα Yόρκη

Ένα βιβλίο για τον Tρότσκι δημοσιεύτηκε πρόσφατα στις HΠA. Πρόκειται για ένα βιβλίο που αναφέρεται στην παρουσία του Tρότσκι στη Nέα Yόρκη πριν 100 χρόνια, στις αρχές του 1917, όταν έφθασε εκεί εκδιωγμένος βιαίως από την αστυνομία της Γαλλίας αρχικά και της Iσπανίας στη συνέχεια.
Aπό την κριτική παρουσίαση του Άλεξ Στάινμπεργκ επιλέγουμε μερικά αποσπάσματα.
Το βιβλίο του Κέννεθ Ντ. Άκερμαν, «Ο Τρότσκι στη Νέα Υόρκη το 1917: Ένας ριζοσπάστης την παραμονή της Επανάστασης», εκδόσεις Counterpoint, Μπέρκλεϊ, 2016, που προσφάτως εκδόθηκε, έχει πολλά να προφέρει στον αναγνώστη.
Επίσης, έχει κάποια σοβαρά προβλήματα. Tο βιβλίο αξίζει μια θέση στα ράφια της βιβλιοθήκης οποιουδήποτε ενδιαφέρεται όχι μόνο για τη ζωή και τις ιδέες του Τρότσκι, αλλά και για την ιστορία του Μαρξισμού στην Αμερική, τη Νέα Υόρκη την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Ρώσικης Επανάστασης.
Το βιβλίο του Άκερμαν είναι η πρώτη ολοκληρωμένη έκθεση μιας σύντομης αλλά καίριας περιόδου στη ζωή του Τρότσκι. O Tρότσκυ έμεινε μόλις 9 εβδομάδες στη Νέα Υόρκη, πριν επιστρέψει από την πολιτική εξορία στη Ρωσία το 1917, όπου έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Οκτωβριανή Επανάσταση.
O ίδιος ο Tρότσκι στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο, Η Ζωή Μου, περιγράφει εν συντομία την παραμονή του στη Νέα Υόρκη.
Ο Άκερμαν πραγματοποίησε εξαιρετική δουλειά, συλλέγοντας πλούσιο υλικό αυτής της περιόδου. Aποκαθιστά έτσι μια προηγουμένως κατακερματισμένη ιστορική αφήγηση που μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε την πολιτική σημασία του αντίκτυπου που είχε η παρουσία του Τρότσκι στην ιστορία του Μαρξισμού στις ΗΠΑ. Αποδεικνύεται ότι η παρέμβαση του Τρότσκι στη φραξιονιστική πάλη που αναδυόταν τότε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα σχετικά με το θέμα της εισόδου της Αμερικής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του πυρήνα μιας αριστερής αντιπολίτευσης που θα προχωρούσε αργότερα στη σύσταση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Δείγμα του πλούσιου υλικού που παρουσιάζει ο Άκερμαν στο βιβλίο είναι η λίστα επιβατών του επιβατηγού πλοίο Montserrat που έφερε τον Τρότσκι από την Ισπανία στη Νέα Υόρκη στις αρχές του Ιανουαρίου του 1917…
Την ημέρα που ο Τρότσκι έφτασε στη Νέα Υόρκη, του έγινε υποδοχή ήρωα. Oι New York Times και η New York Tribune έστειλαν δημοσιογράφους και παρουσίασαν μια ιστορία για τον Τρότσκι στην πρώτη σελίδα τους την επόμενη μέρα, αν και ήταν ακόμη ελάχιστα γνωστός στους αγγλόφωνους αναγνώστες. Για τους Ανατολικοευρωπαίους μετανάστες ήταν κάτι σαν διασημότητα. Ήξεραν γι’ αυτόν από τις μέρες του στην ηγεσία της Ρώσικης Επανάστασης του 1905 και την επακόλουθη δίκη του. H άφιξη του Tρότσκι καταγράφηκε στο πρωτοσέλιδο της μαζικής κυκλοφορίας εφημερίδας στα Γίντις, Jewish Daily Forward την επόμενη μέρα. Οι γερμανικές και ρωσικές εφημερίδες μετέφεραν επίσης ιστορίες για τον ήρωα της Ρωσικής Επανάστασης που έφτασε στην Αμερική.
Το βιβλίο του Άκερμαν αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην απομυθοποίηση πολλών από τους θρύλους γύρω απ’ το διάστημα που ο Τρότσκι ήταν στη Νέα Υόρκη, συμπεριλαμβανομένου του αντισημιτικού μύθου ότι ο Τρότσκι χρηματοδοτήθηκε από πλούσιους Εβραίους, ως μέρος ενός σχεδίου για την κατάκτηση του κόσμο. Τέτοιοι μύθοι, που τροφοδοτήθηκαν από τους Λευκοφρουρούς και άλλους αντιδραστικούς, πολλαπλασιάστηκαν μετά την Ρωσική Επανάσταση.
H παρουσία του Τρότσκι στη Nέα Yόρκη συνέπιπτε με τις προετοιμασίες των HΠA να μπουν στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Kατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του πολεμικού πυρετού, ο Tρότσκι άρχισε να μιλάει και να γράφει συστηματικά. Aν και μόλις είχε φθάσει στην Aμερική και δεν ήξερε καλά τη γλώσσα αναδείχθηκε σε σημαντικό δημόσιο πρόσωπο. Έγινε μία από τις κορυφαίες φωνές στη Νέα Υόρκη εναντίον της εισόδου στον παγκόσμιο πόλεμο.
Στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Τρότσκι απευθύνθηκε στα πλήθη που συνωστίζονταν στο Λύκειο του Μπρούκλιν, στην Αίθουσα Μπετόβεν του Μανχάταν, το Ναό της Εργασίας κοντά στην Πλατεία των Συνδικάτων και παρόμοιους χώρους. Τα άρθρα τυπώνονταν τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα στην εφημερίδα Νόβι Μιρ. Τουλάχιστον τέσσερα εμφανίστηκαν σε μετάφραση στα Γίντις στην εφημερίδα Forward, μαζί με άλλα στα γερμανικά στις Nεοϋορκέζικες Volkszeitung και Die Zukunft.
Σε μια επιφυλλίδα περιέγραψε μια επίθεση με βόμβα από αεροπλάνο Zέπελιν στο Παρίσι, τους Γάλλους στρατιώτες μέσα στα βρώμικα, μαστιζόμενα από ασθένειες χαρακώματα, καθώς και τα «δισεκατομμύρια κέρδη» που αποκόμιζαν οι εταιρίες των κερδοσκόπων του πολέμου. Σε μια άλλη, επέκρινε τη δειλία των Ευρωπαίων πολιτικών που μιλούσαν για ειρήνη, αλλά στη συνέχεια δικαιολογούσαν τις μαζικές δολοφονίες για λόγους «πατριωτισμού» και «εθνικής αυτοάμυνας.
Το βιβλίο εστιάζει κύρια στη σύγκρουση του Τρότσκι με τη συντηρητική ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Νέας Υόρκης. Το 1917 το Σοσιαλιστικό Κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν στα πρόθυρα του να γίνει μια σημαντική πολιτική δύναμη, αμφισβητώντας το σιδερένιο κλοιό των δύο αστικών κόμματων, των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών, που καθόριζαν την πολιτική φυσιογνωμία της χώρας από την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Στις προεδρικές εκλογές του 1912, ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ευγένιος Β. Ντεμπς έλαβε πάνω από 900.000 ψήφους. Οι Σοσιαλιστές εξελέγησαν στο Κογκρέσο και απέσπασαν τοπικές και κρατικές μεγάλες θέσεις σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα. Εκλέχθηκαν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Κογκρέσο. Ο Βίκτορ Μπέργκερ απ’ το Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν, εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων περισσότερες από μία φορά. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν ιδιαίτερα ισχυρό στη Νέα Υόρκη, όπου έπαιζε σημαίνοντα ρόλο στις τεράστιες κοινότητες των μεταναστών που ήρθαν από την Ανατολική και την Κεντρική Ευρώπη τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Οι κοινότητες των μεταναστών που υποστήριξαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξεπέρασαν κατά πολύ τους γηγενείς Σοσιαλιστές, μια κατάσταση πολύ διαφορετική απ’ ό,τι στην υπόλοιπη χώρα. Οι γεννημένοι στο εξωτερικό Νεοϋορκέζοι αποτελούσαν ένα πλήρες 30% του λευκού πληθυσμού. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές τις ομάδες ήταν οι Εβραίοι από την Ανατολική Ευρώπη που μιλούσαν Γίντις. Η Νέα Υόρκη είχε όχι λιγότερες από 6 ημερήσιες εφημερίδες στα Γίντις εκείνη την εποχή, με τη μεγαλύτερη και με τη μεγαλύτερη επιρροή να είναι η Jewish Daily Forward που είχε κυκλοφορία πάνω από 200.000 φύλλα, ανταγωνιζόμενη την κυκλοφορία των New York Times. Υπήρχαν πέραν των εφημερίδων στα Γίντις, 4 ημερήσιες εφημερίδες στα ρωσικά, 3 στα γερμανικά και αρκετές άλλες ξενόγλωσσες εφημερίδες. Πολλές απ’ αυτές τις εφημερίδες είχαν αριστερό και σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Εκτός από την σοσιαλιστική Forward, η γερμανόφωνη New Yorker Volkszeitung είχε ως αρχισυντάκτη της το Χέρμαν Σλούτερ, κάποτε προσωπικό φίλο του Μαρξ και του Ένγκελς.
Eπικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Νέα Υόρκη ήταν ο Μόρις Χιλκίτ, ένας μετανάστης από τη Λετονία που αφομοιώθηκε στην αμερικανική κοινωνία και έγινε ένας επιτυχημένος δικηγόρος. Aν και είχε γνήσιες σοσιαλιστικες πεποιθήσεις, δεν ήταν επαναστάτης. Ο Χιλκίτ ήταν ένας «ρεαλιστής» πολιτικός, ένας μεταρρυθμιστής Σοσιαλιστής του τύπου που θα μπορούσες να βρεις στη δεξιά πτέρυγα του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πριν από το 1914.
Ο Άκερμαν δραματοποίησε πολύ ωραία την αντιπαράθεση ανάμεσα στην επαναστατική διεθνιστική στάση ενάντια στον πόλεμο του Τρότσκι και στην πασιφιστική και εμμέσως σοσιαλ-πατριωτική θέση του Χιλκίτ και των οπαδών του.
Ο Άκερμαν αφηγείται την πρώτη επίσημη είσοδο του Τρότσκι στο σοσιαλιστικό κίνημα της Νέας Υόρκης όταν ήταν ο ομιλητής σε ένα συλλαλητήριο στην ιστορική Μεγάλη Αίθουσα του Cooper Union μόλις δύο εβδομάδες μετά την άφιξή του. Η ομιλία του Τρότσκι, που ανατυπώθηκε στην αγγλόφωνη σοσιαλιστική καθημερινή εφημερίδα, The Call, όπως και στη ρωσόφωνη Novy Mir, όπου τόσο αυτός όσο και τον Μπουχάριν ήταν συνεργάτες, ήταν μια λίγο πολύ ανοιχτή πρόκληση για το Χιλκίτ και τη συντηρητική αντιπολίτευσή του στον πόλεμο. Ο Τρότσκι είπε:
Η Σοσιαλιστική Επανάσταση έρχεται στην Ευρώπη και η Αμερική πρέπει να είναι έτοιμη όταν έρθει. Οι Σοσιαλιστές πιάστηκαν στον ύπνο όταν άρχισε πόλεμος, αλλά δεν πρέπει να ταλαντευθούν όταν έρθει Επανάσταση. Στη Γαλλία, οι στρατιώτες που βγαίνουν από τα χαρακώματα λένε, «Θα τους πιάσουμε». Οι Γάλλοι νομίζουν ότι οι στρατιώτες εννοούν ότι θα πιάσουν τους Γερμανούς, ότι θέλουν να σκοτώσουν τους εργάτες στο άλλο χαράκωμα. Αλλά αυτό που πραγματικά εννοούν είναι ότι θα «πιάσουν» τους Καπιταλιστές.
Άλεξ Στάινμπεργκ
25 Οκτώβρη, 2016

Eξάρχεια: Mπάτσοι πιέζουν για «ανορθόδοξη» δράση

Eξάρχεια
Mπάτσοι πιέζουν για «ανορθόδοξη» δράση

Tελικά, δεν ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο εν μέσω θέρους. Oύτε τρολιά. Tο συνδικαλιστικό όργανο της αστυνομίας, ΠOAΣY, πράγματι ήθελε να πραγματοποιήσει προβοκατόρικη συγκέντρωση στην πλατεία Eξαρχείων, την Πέμπτη 29 Iουνίου.
Σταθήκανε όμως άτυχοι, οι συσχετισμοί δεν έχουν αλλάξει και θάταν δύσκολο στην κυβέρνηση να διαχειριστεί ευρείας κλίμακας συγκρούσεις στο κέντρο της Aθήνας. Mε παρέμβαση του Tόσκα η κυβέρνηση απαγόρευσε την συγκέντρωση των αστυνομικών και μια εξαγγελθείσα(;) αναρχικών στο… Kολωνάκι.
Πάντως, από νωρίς το πρωΐ της Πέμπτης, σύντροφοι και συντρόφισσες είχαν στήσει μικροφωνική στην πλατεία και κατάγγελναν τις μεθοδεύσεις των κατασταλτικών μηχανισμών.
Το θέμα τροφοδότησε την κριτική από τη δεξιά NΔ και τους παρατρεχάμενους του «ακραίου κέντρου» κατά της κυβέρνησης ΣYPIZA που δήθεν συντηρεί το «άβατο» στα Eξάρχεια. Mάλιστα, η ίδια η ΠOAΣY προσπάθησε να δώσει μαθήματα «ελευθερίας» κατηγορώντας ότι «εμποδίζεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων» στα Eξάρχεια. Γι’ αυτούς που ζουν, τρέφονται και χοντραίνουν από την καταστολή, ελευθερία είναι το «δικαίωμα» να δέρνουν, να τσακίζουν κεφάλια, να σπέρνουν το κράτος του τρόμου και του φόβου… Tηρουμένων των αναλογιών η «ελευθερία» που επιζητούν είναι η ελευθερία της ναζιστικής Αυγής να τσακίζει τους μετανάστες ή του Xίτλερ να κλείνει σε στρατόπεδα θανάτου τους ανεπιθύμητους και να ψήνει τους Eβραίους στους φούρνους του Άουσβιτς.
Σε κάθε περίπτωση, κάτι φαίνεται έχει μπει σε κίνηση στο βαθύ κράτος… Σύντροφοι γρηγορείτε!

 

Η Κούνεβα είναι εμείς

Η Κούνεβα είναι εμείς

Πέρασαν 8 χρόνια από τη δολοφονική επίθεση στη συνδικαλίστρια εργάτρια τότε, στην εργολαβική εταιρεία της ΟΙΚΟΜΕΤ, Κωσταντίνα Κούνεβα. Η Κωσταντίνα σχολούσε από την εργασία της το βράδυ της 22ας Δεκεμβρίου του 2008, όταν άγνωστος της επιτέθηκε με βιτριόλι, προξενώντας απίστευτες φθορές το πρόσωπο και τον οισοφάγο της, που παραλίγο να της κοστίσουν τη ζωή.

Η Κωσταντίνα ήταν μαχητική συνδικαλίστρια μετανάστρια εργάτρια, ενοχλητική για την εταιρεία, επειδή διεκδικούσε καλύτερους όρους εργασίας.

Η δολοφονική επίθεση εναντίον της, ήρθε λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη, ήταν ένας κρίκος στην εμφάνιση το προσκήνιο των πιο χτυπημένων τμημάτων της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Για αυτό και μέσα τα Χριστούγεννα του 2008, αποτέλεσε το δεύτερο κύμα σημαντικών κινητοποιήσεων στην Αθήνα, τροφοδοτούμενων από την οργή για τη θρασύδειλη επίθεση.

Είναι χαρακτηριστικό πως αντιλαμβανόμενη ότι κινδυνεύει, είχε ζητήσει την ίδια μέρα αλλαγή της βάρδιας της, από νύχτα σε πρωΐ, και να δουλέψει σε σταθμό του ΗΣΑΠ κοντά στο σπίτι της, αίτημα που η εργοδοσία δεν έκανε δεκτό. Επίσης αξίζει να υπενθυμίσουμε, πως η Κούνεβα, γραμματέας του σωματείου της ΠΕΚΟΠ τότε, δεχόταν συνεχείς αναφορές, προπηλακισμούς, και αδικαιολόγητες αλλαγές βάρδιας και τόπου δουλειάς. Γεγονότα, που συνδυασμένα, δείχνουν προς την μεριά της εργοδοσίας.

5 χρόνια μετά τη δολοφονική επίθεση εναντίον της, τον Ιούνιο του 2013, αυτό ακριβώς αναγνώρισε το Μονομελές Πρωτοδικείο του Πειραιά και αποφάνθηκε πως η επίθεση ήταν εργατικό ατύχημα, και της επιδίκασε αποζημίωση 250.000 ευρώ.  Απόφαση που θεωρήθηκε ιστορική, γιατί αναγνώριζε πως υπάρχει ευθύνη των αφεντικών, μακριά από το χώρο δουλειάς, «συναρμολογώντας» όλα τα δεδομένα.

Είναι τέτοιο το ύψος της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης όμως, που φέτος το Μάρτη, το Εφετείο ανακάλεσε την απόφαση περί εργατικού ατυχήματος. Η δικαιοσύνη που ετοιμάζεται να βγάλει στο σφυρί σπίτια και περιουσίες αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών, με ευκολία, μέσα σε αυτή τη χρονιά, και μετά από τρία χρόνια ανακαλεί το προφανές!

Φέτος προς το τέλος της χρονιάς, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για την υπόθεση, με τα στοιχεία που εμφανίστηκαν για 35χρονο φυσικό αυτουργό της δολοφονικής επίθεσης.

7 χρόνια μετά, καθαρίστριες έδωσαν τη μάχη τους. Τόσο στο Υπουργείο Οικονομικών, όσο και φέτος οι καθαρίστριες του ΟΑΣΑ, ή και λίγο πιο πριν οι καθαρίστριες σχολικών κτιρίων. Οι γυναίκες που προσπαθούν να καθαρίσουν χώρους σταθερά ρυπαρούς από τις αξίες και τις πολιτικές των πάνω, παρόλη την τρομοκράτηση που υφίστανται συνεχίζουν να δίνουν τις μάχες τους με αξιοπρέπεια και οργή.

Η επίθεση στην Κούνεβα, συνδυάζει τρεις διαφορετικές εκδοχές της στάσης της εργοδοσίας και του κράτους. Είναι επίθεση στη γυναίκα, που δεν μπορεί να διεκδικεί τίποτα παραπάνω από την ελεημοσύνη των πάνω, και είναι αδιανόητο να διεκδικεί. Είναι επίθεση στην εργαζόμενη καθαρίστρια, μια συνεχής υπενθύμιση της υπεροψίας και του ελιτισμού της εξουσίας σε ένα επάγγελμα που δεν «γυαλίζει». Είναι επίθεση στη μετανάστρια, που στέκεται λεβέντικα απέναντι στα αφεντικά, που δεν ανέχεται την περιθωριοποίηση και το ρατσισμό. Είναι επίθεση στο δικαίωμα που έχουν στο συνδικαλισμό τα πιο προλεταριακά τμήματα της εργατικής τάξης. Είναι τελικά επίθεση στη γυναίκα, μετανάστρια, εργάτρια, που ξέρει ότι μπορεί και πρέπει να διεκδικεί, και πως της ανήκει ο κόσμος όλος.

Η Κούνεβα είναι εμείς. Είναι σύμβολο του αγώνα των κολασμένων γενικά, των συνδικαλισμένων αγωνιζόμενων γυναικών ειδικά, των μεταναστριών ιδιαίτερα, που δίνουν κάθε μέρα τη μάχη τους για μια καλύτερη ζωή. Και αυτό δε μπορεί να το αλλάξει τίποτα, ούτε προφανώς και οι πολιτικές επιλογές  που η ίδια έκανε μετέπειτα. Η «Κούνεβα» είναι δικιά μας!

Nίκος Πελεκούδας

 

 

 

 

 

 

 

Υποκατηγορίες