7ο Διεθνιστικό Camping

7ο Διεθνιστικό Camping: Προετοιμασία για τις μεγάλες ταξικές μάχες

η εποχή πρέπει να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού της, των αγώνων της και των πόθων της”

 

Το 7ο Διεθνιστικό Camping του ΕΕΚ και της Οργάνωσης Επαναστατικής Νεολαίας ολοκληρώθηκε με επιτυχία στις 29 Ιουλίου μέσα από μια εβδομάδα συλλογικής θεωρητικής πολιτικής δουλειάς διανθισμένης με πολύ φαντασία, πνεύμα συντροφικότητας και οργανωμένης συλλογικής ζωής.

Το κάμπινγκ έλαβε χώρα στην Κάτω Γατζέα του Πηλίου από τις 23 μέχρι τις 29 του Ιούλη και έθεσε στο επίκεντρο τη συγκρότηση ενός συλλογικού εργαστηρίου μέσα από το οποίο επεξεργαστήκαμε τις εξελίξεις σε παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελληνική κλίμακα για να δούμε πιο καθαρά το τι βρίσκεται μπροστά μας στην αρχή μιας ολοκαίνουργιας περιόδου για όλους. Όπως τόνισε ο γ. γραμματέας του ΕΕΚ σ. Σάββας Μιχαήλ στο τέλος της κατασκήνωσης το αοράτο, ή και συχνά ορατό, νήμα των συζητήσεων έγινε μια φράση-κλειδί του Καρλ Μαρξ, τον καιρό καιρό ακριβώς που ο Μαρξ έσπαγε από την παράδοση της ριζοσπαστικής μικροαστικής δημοκρατίας της Γερμανίας της εποχής του, το 1843· η εποχή, έλεγε, πρέπει να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού της, των αγώνων της και των πόθων της. Προσπαθήσαμε με αυτό το νήμα να προχωρήσουμε στην πορεία της εβδομάδας του κάμπινγκ η οποία αποτέλεσε μια εβδομάδα τρόμου για το διεθνή και τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό ο οποίος εξέπεμπε σήμα κινδύνου μέσα από τις κορωνίδες του αστικού τύπου, μια εβδομάδα τρόμου με επίκεντρο την κατάρρευση της τρίτης και της τέταρτης μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας, της ισπανικής και της ιταλικής, που απειλούσε και απειλεί να συμπαρασύρει όχι μόνο το ευρώ και το ευρωπαϊκό καπιταλιστικό οικοδόμημα αλλά με τις μεγαλύτερες συνέπειες σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Οι 5 βασικές θεματικές ενότητες επάνω στις οποίες κινήθηκαν οι κύκλοι των συζητήσεων της κατασκήνωσης ήταν : η Κρίση και η Διαρκής Επανάσταση, το Ενιαίο και το Λαϊκό Μέτωπο, η Πάλη ενάντια στο Φασισμό, τα Ζητήματα της Παγκόσμιας και της Ελληνικής Επανάστασης Σήμερα και η Προοπτική του Ελευθεριακού Κομμουνισμού, θεματικές οι οποίες προσπάθησαν να βρεθούν ακριβώς στο επίκεντρο της πάλης για την κατανόηση των προοπτικών και των καθηκόντων των επαναστατών στην Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο μέσα στη νέα φάση της παγκόσμιας επανάστασης που εγκαινιάστηκε από την αραβική άνοιξη και πυροδοτήθηκε από την παγκόσμια καπιταλιστική χρεοκοπία που ξέσπασε το 2007. Η παρουσία των συντρόφων M.K. από το DIP (Devrimci İşçi Partisi- Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα) και Δ.Μ. από την MTL (Marxilainen Työväenliitto-Μαρξιστική Εργατική Λίγκα), τουρκικό και φιλανδικό τμήμα της Συντονιστική Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς (ΣΕΤΔ -CRFI) αντίστοιχα, ήταν καθοριστική για την κατανόηση των διεθνιστικών καθηκόντων των επαναστατών κομμουνιστών αλλά και για την ίδια την πορεία της θεωρητικής πολιτικής δουλειάς της κατασκήνωσης με την ενίσχυσης της εμπειρίας και της ανάλυσης των συντρόφων.

 

Η 7η Διεθνιστική Κατασκήνωση συνέπεσε με περισσότερο σημαντική διεθνή στροφή στην αντικειμενική κατάσταση, ένα πρώτο βήμα εν όψει σημαντικών εξελίξεων στην ταξική πάλη. Αν στην κατασκήνωσή μας το 2007 συζητούσαμε για την κρίση στην αμερικανική αγορά ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου βλέποντας στον ορίζοντα την καταιγίδα που ξεσπάει όταν η υπόλοιπη αριστερά αρνιότανε οποιαδήποτε συζήτηση περί κρίσης, πέντε χρόνια μετά βρισκόμαστε σε μια μεγάλη αλλαγή η οποία δεν αφορά κάποιες αποκλειστικά οικονομικές εξελίξεις αλλά αποτελεί εφαλτήριο κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων. Σημείο αναφοράς σήμερα είναι η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη σε ένα ιδιαίτερα προχωρημένο σημείο της κρίσης.

 

Στην έναρξη της κατασκήνωσης ο σ. Γιάννης Αγγέλης περιέγραψε την κατάσταση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας με γλαφυρό και ακριβή τρόπο: “Αν το σημείο καμπής που παγώνουν τα νερά είναι οι μηδέν βαθμοί βρισκόμαστε σήμερα στους -5 βαθμούς. Τα νερά της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας δεν παγώνουν με τη βοήθεια κάποιων καταλυτών, αντιψυκτικού υγρού αν θυμηθούμε το ψυγείο του αυτοκινήτου. Το πάγωμα των νερών θα σήμαινε με τους όρους της οικονομίας την κατάρρευση των τραπεζών, του χρήματος και της ίδιας της παραγωγής. Το νομισματικό σύστημα μέσω του οποίου διαχέει και κυκλοφορεί στην οικονομία το κεφάλαιο με τη μορφή του νομίσματος έχει αρχίσει να μη λειτουργεί πάλι. Το 2008 στην περίφημη συνάντηση του G-20 μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers συναντήθηκαν οι πλουσιότερες και ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου και αποφάσισαν να ρίξουν τεράστιους όγκους κεφαλαίου στο τραπεζικό σύστημα για να αποφευχθεί η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Αυτή η απόφαση συνοδευόταν από μια αντισταθμιστική κίνηση στην οποία είχε την πρωτοβουλία η ευρωπαϊκή αστική τάξη, την απόσυρση μέσα από πρωτοφανή προγράμματα λιτότητας κεφαλαίων από την οικονομία, στο επίπεδο της σχέσης του κεφαλαίου με την εργασία σε μισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία κλπ. Σε αντίθεση με τους αμερικάνους καπιταλιστές οι οποίοι ακολούθησαν μια διαφορετική τακτική τότε. Αυτές οι δύο πολιτικές έχουν τελειώσει το δρόμο τους σήμερα και έχουν φτάσει πάλι σε ένα τέλμα με τη διαφορά ότι δεν έχουν πια εκείνα τα εργαλεία που εξάντλησαν στη διαδρομή τους μέχρι εδώ, τα τεράστια κεφάλαια δηλαδή, τα οποία διέθεσαν σε αυτή τη διαδρομή.

Το νέο στοιχείο το οποίο έχει προκύψει είναι η επιτάχυνση μιας συντονισμένης ύφεσης σε ολόκληρο τον πλανήτη η οποία επιδεινώνει απότομα την κατάσταση του τραπεζικού συστήματος μέσα από το οποίο κυκλοφορεί το κεφάλαιο στην οικονομία.” Η αντιμετώπιση αυτής της νέας φάσης της κρίσης που παίρνει τη μορφή της συντονισμένης ύφεσης και της ανεμπιστοσύνης του συστήματος στον εαυτό του είναι η πηγή της τεράστιας αγωνίας των επιτελείων της αστικής τάξης στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η προσπάθεια της ΕΚΤ και των ευρωπαϊκών αρχουσών τάξεων να προχωρήσουν στην ενιαιοποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος είναι μια κίνηση πανικού για να κερδίσουν χρόνο καθώς αντιλαμβάνονται ότι το μόνο πράγμα το οποίο κρατάει τις τράπεζες από τη χρεοκοπία είναι η δράση της ίδιας της ΕΚΤ ακόμη και αν αυτό απαιτεί την παραβίαση κάθε νομικού ή θεσμικού περιορισμού που θέτει η ίδια η νομοθεσία της ΕΕ.

 

Δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο γέρικος καπιταλισμός δεν αναζωογονήθηκε από την επιστροφή των χαμένων εδαφών που είχαν απαλλατριωθεί από την εργατική τάξη μετά την επανάσταση του 1917 αλλά αντίθετα η παρακμή του επιταχύνθηκε, τόνισε ο Σάββας Μιχαήλ. Το μεγαλύτερο διεθνές εγχείρημα των καπιταλιστών μεταπολεμικά, η καπιταλιστική ενοποίηση της Ευρώπης, απειλείται με κατάρρευση ενώ ολόκληρο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα βιώνει την χειρότερη την κρίση της ιστορίας του. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη της κρίσης, εντός ή εκτός αριστεράς, ωστόσο λείπει μια προσπάθεια συγκεκριμένης ανάλυσης και κατανόησης της κρίσης. Δεν αρκεί μια περιγραφή της κρίσης ως “δομικής” ή “κρίσης υπερπαραγωγής” ή “υποκατανάλωσης” για να προχωρήσουμε. Αν ο σοσιαλισμός είναι επιστήμη πρέπει να τον μεταχειριζόμαστε σαν τέτοια. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια συγκεκριμένη ανάλυση και τρία χαρακτηριστικά της κρίσης πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο για να φωτίσουν την επαναστατική μας κατανόηση επάνω στην εποχή, κρίση παγκόσμια, κρίση δομική και κρίση ιστορική. Η παγκόσμια κρίση δεν είναι παγκόσμια λόγω της γεωγραφικής της επέκτασης αλλά επειδή επικαθορίζει τις εξελίξεις σε ολόκληρο τον πλανήτη, “η κρίση της παγκόσμιας αγοράς και οικονομίας πρέπει να κατανοηθούν σαν η συγκέντρωση και η βίαιη αντιστάθμιση όλων των αντιφάσεων της αστικής οικονομίας, η κρίση είναι η βίαιη επανεγκαθίδρυση της ενότητας ανάμεσα σε ανεξάρτητες στιγμές και ο βίαιος διαχωρισμός των στιγμών που ουσιαστικά αποτελούν μία ενότητα” (Κ. Μαρξ). Η κρίση δεν είναι δομική επειδή το πρόβλημα επειδή εμφανίζεται στη δομή αλλά επειδή η ίδια η δομή βρίσκεται σε κρίση, σε μια διαδικασία αποσύνθεσης της δομής που διαπερνά όλες τις τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα και έτσι αποσύρονται οι διαχωρισμοί που η δομή είχε δημιουργήσει καθώς ολόκληρος ο τρόπος ύπαρξης και οργάνωσης μιας κοινωνίας καταρρέει. Η κρίση το 2007 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, ακριβώς ο ιστορικός χαρακτήρας της κρίσης καθορίζεται από το γεγονός ότι ενσωματώνει και ξεπερνά όλες τις κρίσεις των τελευταίων εκατό χρόνων τουλάχιστον και μπορεί να κατανοηθεί ως μέρος αυτής ακριβώς της φυσικοϊστορικής διαδικασίας ανάπτυξης της καπιταλιστικής κρίσης στην εποχή του ιμπεριαλισμού, στην εποχή ενός καπιταλισμού που σαπίζει.

 

Η εποχή της αγωνίας του καπιταλισμού είναι μια εποχή τεράστιων επαναστατικών ευκαιριών για το προλεταριατό καθώς η χρεοκοπία του οικονομικού συστήματος οδηγεί στην κρίση του πολιτικού συστήματος και θέτει το ζήτημα της διακυβέρνησης για τους αστούς και της πάλης για πολιτική εξουσία από το προλετάριο, όπως τόνισε ο σ. Γρηγόρης Δαφνής στην εισήγηση του. Το παράδειγμα της Ελλάδας, της χώρας που βουλιάζει στη χρεοκοπία και ζει τις πιο άγριες συνέπειες της κατάρρευσης της Ευρωζώνης η οποία έχει ένα εξαθλιωμένο λαό τον οποίον προσπαθούν να συνεχίσουν να ληστεύουν αδύναμες κυβερνήσεις δεν αποτελεί μια εξαίρεση. Η στροφή των μαζών προς την αριστερά ακόμη και αν αυτό εκφράστηκε μέσα από ένα καρυδότσουφλο ανοιχτά φιλοΕΕ και ρεφορμιστικό που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει μια στροφή της συνείδησης των μαζών προς τα αριστερά, στους χαμένους του εμφυλίου -στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος. Όσο όμως οι μάζες προχωρούν προς τα αριστερά ο κυρίαρχος φορέας της κίνησης υποχωρεί στα ζητήματα της ταξικής συνεργασίας (ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την υπόλοιπη “επίσημη” αριστερά). Το Λαϊκό Μέτωπο μπαίνει με άλλη μορφή ξανά μπροστά μας σαν απειλή για το εργατικό κίνημα και αναγνωρίζεται τηλεοπτικά από τον Τσίπρα ο οποίος έδωσε τα εύσημα στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν του 1935 που υιοθέτησε τη γραμμή του Λαϊκού Μετώπου, τη φόρμουλα δηλαδή της συνεργασίας της αριστεράς με αστικά κόμματα για μια λύση χωρίς ανατροπή του καπιταλισμού μέσα από εκβιασμούς στους ιμπεριαλιστές.

Το ΚΚΕ από την άλλη μεριά υποτιμά την κίνηση των μαζών και την ίδια την κρίση, ενώ χαρακτηρίζοντας νέο ΠΑΣΟΚ τον ΣΥΡΙΖΑ λύνουν όλα τους τα προβλήματα -περιμένουν να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπορέσουν να συνεργαστούν οι ίδιοι καλύτερα με την αστική τάξη. Συγχρόνως συνεχίζει να απομονώνει αγώνες και να διασπά την ενότητα την εργατικής τάξης με κορυφαίο παράδειγμα την εγκληματική προσπάθεια απομόνωσης του ηρωικού αγώνα της Χαλυβουργίας.

Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διασπασμένη και συγχυσμένη στρέφεται είτε προς το ΣΥΡΙΖΑ είτε προς το ΚΚΕ δίχως να προτάσσει μια εναλλακτική επαναστατική πολιτική. Αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα είναι να να κάνουμε τα συνθήματα πράξη δημιουργώντας τις κατάλληλες μορφές δράσης βασισμένες στην πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, επάνω στην παράδοση του Ενιαίου Μετώπου για το οποίο πάλεψαν οι κομμουνιστές και υιοθετήθηκε από το 4ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, μια πάλη ανεξάρτητη από τους καπιταλιστές, τα κόμματα τους και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ανοιχτή στις μάζες, διατηρώντας την ανεξαρτησία του επαναστατικού κόμματος μέσα στο μέτωπο και παλεύοντας μέσα από την πάλη για το πιο άμεσο ζήτημα στο ζήτημα της οργάνωσης της εργατικής τάξης σαν μια ανεξάρτητη πολιτική δύναμη που θα δώσει τον αγώνα για πολιτική εξουσία. Το Ενιαίο Μέτωπο έχει νόημα στο βαθμό που παλεύει για την εργατική εξουσία, έλεγε ο Τρότσκι.

 

Η ενότητα στη δράση της εργατικής τάξης είναι αναγκαία σήμερα που οι ευκαιρίες για την επανάσταση μαζί και ο κίνδυνος της πιο άγριας αντεπανάστασης είναι παρόντες. Η εμφάνιση των φασιστών στη Βουλή είναι σημάδι παρακμής του αστικού κοινοβουλευτισμού αλλά και σήμα κινδύνου για το εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις του, επαναστατικές και ρεφορμιστικές. Η πάλη ενάντια στο φασισμό ως αντίδραση του παρακμιακού καπιταλισμού δεν μπορεί να γίνει με τη σημαία της δημοκρατίας σαν να πολεμάμε μια προκαπιταλιστική φεουδαρχική αντίδραση αλλά με τη σημαία του μέλλοντος, της ανατροπής του καπιταλισμού, τη σημαία της κομμουνιστικής επανάστασης, τόνισε ο σ. Θόδωρος Κουτσουμπός. Η άνοδος του Χίτλερ δεν ήταν αναπόφευκτη στη Γερμανία το 1933, έτσι και σήμερα η άνοδος των φασιστών της Χρυσής Αυγής δεν είναι μονόδρομος. Οι προδοσίες και τα λάθη των κάλπικων ηγετών της εργατικής τάξης άνοιξαν το δρόμο στην τραγωδία της ανόδου του ναζισμού. Η σοσιαλδημοκρατία ανοιχτά πρόδιδε την εργατική τάξη, ενώ το ΚΚ Γερμανίας διακήρυσσε πως “Πρώτα ο Χίτλερ και μετά εμείς”, αφήνοντας το Χίτλερ να ανέβει στην εξουσία χωρίς να κουνήσουν το δάχτυλό τους καθώς περίμεναν στωικά την κατάρρευση.

Όταν γεννιέται ο φασισμός, γεννιέται ως αντίδραση στην αναπτυσσόμενη επανάσταση και η επανάσταση δεν  έχει νικηθεί. Μπορεί και πρέπει να νικήσει τον φασισμό με επαναστατική στρατηγική, τακτική και οργάνωση.

 

Το σύστημα το μόνο που παράγει πια σε αφθονία είναι αποκλεισμένοι αλλά όποιος στην αθλιότητα δε βλέπει παρά μόνο την αθλιότητα είναι τυφλός· οι επαναστάτες βλέπουν στην αθλιότητα το φορέα της ανατροπής αυτού του συστήματος ταξικής εκμετάλλευσης και δουλείας. Οι εξαθλιωμένες μάζες έχουν δώσει την εποποιία των εργατικών και λαϊκών μαχών των δυο τελευταίων χρόνων ενάντια στο μνημόνιο, μαζί και την μεγαλειώδη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η βιοπολιτική του μνημονίου που προσπαθεί όχι μόνο να δώσει χρόνο στους καπιταλιστές ή να προστατεύσει τις τράπεζες αλλά να υποτάξει κάθε πλευρά της ζωής μας στο κεφάλαιο θέλει να μας πείσει για την εθνική ενοχή μας και να μας πείσει κυρίαρχα πως ο ένοχος είναι ο άλλος, “ο άλλος του κεφαλαίου” όπως θα έθετε ο Καρλ Μαρξ. Η κατάρρευση ωστόσο όλων των λύσεων και των συνταγών αντιμετώπισης μαζί και διαχείρισης της κρίσης από την αστική οικονομία, νεοφιλελεύθερες μαζί και νεοκεϋνσιανές, δε δίνουν καμία διέξοδο και η ιστορία δεν μπορεί να παίξει κρυφτούλι. Η επανάσταση θα εμφανιστεί σαν η στιγμή της απόφασης, η στιγμή που οι εξαθλιωμένοι πρέπει να αποφασίσουν και αυτή η απόφαση απαιτεί όλη τη σοφία των βιβλίων και όλη την τέχνη των επαναστατών, η απόφαση είναι το κριτήριο για τη νίκη.

 

Στο κλείσιμο του κάμπινγκ συζητώντας επάνω στα μαθήματα από την εμπειρία της ρωσικής και της ισπανικής επανάστασης οι οποίες αντιμετωπίζονται είτε ως νεκρά εικονίσματα -από όσους είναι ανίκανοι να διδαχθούν από την εμπειρία του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης- είτε ως σύμβολα της χρεοκοπίας του κομμουνισμού και του αναρχισμού -από όσους έχουν πάψει να πιστεύουν στην ίδια την επανάσταση- τονίστηκε πως:

“Χρειάζεται μια επαναστατική συγκεντρωτική οργάνωση η οποία θα μπορέσει αυτή τη στιγμή να δράσει σαν καταλύτης για να να εξαπολυθεί η ενέργεια των μαζών και να αυτοοργανωθεί. (…) Η προετοιμασία του 12ου Συνεδρίου του ΕΕΚ μέσα στο φθινόπωρο του '12 θα είναι προετοιμασία στρατηγική, τακτική, πολιτική, από κάθε άποψη για την επερχόμενη κοινωνική επανάσταση σε αυτή τη χώρα. Η δύναμη της εργατικής τάξης είναι η οργάνωση. Οργάνωση, οργάνωση, οργάνωση! Όχι με ένα διοικητικό τρόπο αλλά για την επανάσταση και με τα μέσα της επανάστασης.”

 

Η εμπειρία του 7ου Διεθνιστικού Camping ήταν ένα σημαντικό σχολείο για την προετοιμασία της επαναστατικής τάξης, όπου η φαντασία και η δημιουργικότητα όλων μπήκαν στο επίκεντρο συνδυάζοντας την πιο υψηλή θεωρητική δουλειά με αυτοσχέδια παιχνίδια, προσομοιώσεις διαδήλωσης-σύγκρουσης σε μορφή σκυταλοδρομίας μέχρι πάρτι ή συζητήσεις επάνω στη Μουσική, την Τέχνη και την Επανάσταση. Οι νέοι και παλιοί σύντροφοι που συμμετείχαν στην κατασκήνωση βγήκαν πιο δυνατοί και πιο προετοιμασμένοι για τις σκληρές ταξικές μάχες που έχουμε μπροστά, με πρώτο σταθμό τη ΔΕΘ στις 8 του Σεπτέμβρη.

 Ν.Τζ.



Νέα Προοπτική τεύχος #532# Σάββατο 1 Αυγούστου 2012